içimde çok misafir var. hüzün denen yaşlı teyze var mesela. her gece alnımı öpüyor ama acıtıyor bir yandan,sesimi de çıkarmıyorum ayıptır. bunun de eşi var; hasret amca. çok sever beni,ama ben iç içe istemem. tabii bunu dile getiremem çünkü ayıp. her gece uğrarlar içimdeki eve. kapıyı tıklatmazlar, çünkü artık onların evi gibi oldu burası. küçük bir odaları var. birlikte yatarlar,uyumadan önce bir bardak ılık su veririm,içleri birazcık ısınsın diye. odaları çünkü çok soğuk. bakmayın öyle acımasız durduğuma normalde iyi bir misafirperverim. evim de sıcaktır. ama işte hüzün teyze ve hasret amcanın uğradığı oda çok soğuk. sabah uyandığımda nereye kaçarlar bilmiyorum,hiç gelmiyorlar. galiba onlar da benim gibi geceleri seviyorlar. sonra bir de temelli yerleşen misafirlerim var. huzur nene bunlardan bir tanesi. kendisi içimdeki en ferah ve iyi olan odada kalıyor. huzurevimde yani. geliyor,başımı okşuyor. yanaklarımı öpüyor,ıslatıyor biraz ama hoşuma gidiyor. dişleri yok ve çok komik konuşuyor, bu konuşması da hoşuma gidiyor. eşi varmış kaygı dede. uzuun uzun yıllar önce ölmüş. napsın huzur nenem, üzülmüş ama hiç kaygılanmamış. bir yolunu daima bulmuş. dua etmiş Yaradan'a. mekanı cennet olsun,dermiş beyine. çok severim huzur nenemi.
_ufakkaralamalarımdan_