melo
@meloslibrary
Şu anda okuduğu kitap
Hayat,böyleydi. En yakın olduğunuz insanlar tek bir cümlesiyle aranıza uçurumlar girerdi. Bazıları da sadece sizden uzaklaşıp aranıza mesafe koymak yerine sizi o uçurumdan aşağıya iterdi. Yukarıdan parçalara ayrılışınızı izlerdi. Kollarınızı uzatıp durdurmak için yardım dilemek isterdiniz. Ama en acısıda buydu. Sizi uçurumdan aşağa atan insanlardan yardım beklemek...
Hayatımı, bir hız treninin en ön koltuğunda oturmuş gibi yaşıyorum. Çığlıklarım saniyeleri kovalarken treni ne durdurabiliyor ne de sona ulasabiliyorum. Düşmemek için belime sarılan duygularıma sığınıyorum. Boşlukta uçup tepetaklak olurken bağırıyor ama sesimi kimseye duyuramıyorum.
önce diyelim ki şiir bir kuşkudur
bir otobüs yolcusunun kimliğini taşır
bir şarkı olup bir sonbaharda
onulmaz bir güzelliğe ulaşır
ve yitirip rengini bir akşam saatinde
olur olmazlaşır
kardan almaz belki rengini
ve düşmez
Sayfa 81
