Metem Çetinkaya
@meltemcetinkayaa
Çok sonradan anladım; ben bir kuşun kanadındaki küçük, eflatun bir noktayım.
Şu anda okuduğu kitap
Günde Bir Doz Kedi Hakkında
Dört sene evvel sokaktan sahiplendiğim calico kedim, canım kızım Latifem kucağımda iken yazıyorum bu satırları. Kitapçıda gezerken kitabın dikkatimi çekmesine vesile olan da kedim oldu. Kitabın okur kitlesini de büyük çoğunlukla benim gibi kedi sahipleri oluşturuyor zannediyorum ki. :)
Kitaba gelecek olursak; tatlı, okuması rahat, çıtır çerez diye nitelendirilebilir bir kitap. Konu olarak halihazırda kediseverleri empati kurdurarak, hatta kitapta tarif edilen bir kedinin fiziksel özelliklerini ya da davranışlarını kendi kedisine benzeterek bile mutlu edip gulumsetebilir. Ancak gerçekçi olmak gerekirse, kurgu ve derinlikteki başarısı zayıf bir kitap bence, beş bölüme ayrılmış hikayeler var; karakterlerin gündelik hayatına dair olay örgüleri bana çok zayıf, yaratıcılıktan uzak geldi; bunu geçiyorum “kedilerin hayatımıza etkisi” bağlamı da bence güzel hikayelestirilmis değildi; genel olarak sığ bularak okudum bölümleri. Her bölümün başında “dedikodu olarak yayılan tuhaf klinik” vurgusu yapılması ; yine her bölüm sonunda “böyle bir yer gerçekten yok” sinyali verilmesini de tat kacirici yineleme olarak değerlendirdim. Yazar ısrarla kendi kitabının sürprizini bozmaya çalışmış ya da “okumayı birakma dayan; kitabın sonunda sürpriz var” demeye çalışmış gibiydi adeta; bu da kendi kurgusuna ve hikayeciligine güvenmiyor hissi verdi bana. Tüm bunlar karşısında kitabın sonunda karşılaştığımız fantastik son asla tatmin etmiyor; verilmek istenen mesaj hayvanseverlik, kedilerle kurulan bağ vs evet, gayet hoş ve takdir edilesi ama bunu yazar başarılı bir kurgu ve kalemle aktarabilmiş mi derseniz; bence hayır. Bu durum bence verilmek istenen mesajın da kedi sahipligini deneyimlememis birine geçmesine engel teşkil eder, etkileyiciligi yetersiz çünkü. Zaman kaybı değildi ama bekleneni
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yaşamak hakkında
Kitap son zamanlarda okuduğum eserler arasında beni en çok etkileyen kitaptı diyebilirim. Çin tarihinden bir kesiti tüm sertliği ile ele almış yazar; okurken sizde bıraktığı etkiden anlayabiliyorsunuz ülkesinde kitabın neden yasaklandığını. Yu Hua, tarihi alıp önümüze bir ders anlatısı gibi koymuyor eserinde; siyasi yönü ile bir rejimin uygulamada nasıl şekillenebileceğini “yaşanmış gerçeklik” başlığı altında müthiş bir fotoğraf olarak koyuyor önümüze. Öyle bir fotoğraf ki, satırlarda gezinirken içine çekiliyor, karede yerinizi alıyorsunuz. Anlatıya konu dönemi yaşayan insanların umutlu, caresiz, hüzünlü, mutlu, korkmuş, cesur, yorgun ve çabalayan her ama her halini gösteriyor size o fotoğraf. Onlarca yüzün onlarca halini ve halleri besleyen tüm duyguları siyah beyaz bir fotoğrafta inceliyor gibi oluyorsunuz. Ben ilk kez Şeker Portakalı’nı olurken ağlamıştım evvelde; beni ağlatan ikinci kitap da Yaşamak oldu. Edebi yönü, anlatımı ve özellikle duygusu kuvvetli, oldukça etkileyici bir kitap olarak Yaşamak, kesinlikle okunacaklar listesine alınası bir kitap. 
Yaşamak 
Yu Hua
Yaşamak Yu Hua