…“Ben de varım, daima da var olacağım! Gör beni!”
Kardeşinin iyiliği için hırpalanmaya hazırdı Lütfiye. Bizi kendimizle en çok yüzleştirenler değil miydi en çok hırpaladıklarımız?
Evet kadın olmak başlı başına bir ihtilaldi.
Her gün bir zihni fethedip varlığını olduğu gibi kabul ettirmekle geçen, seni etten oluşmuş bir dekolte olarak görme eğilimindeki ahmaklara sınırlarını bildirmekle devam eden, gündelik ama sonsuza kadar süren bir ihtilal.
Fikirler ne kadar zıt olursa olsun, karşımızdakini yargılarken vicdanımızdaki adalet değil miydi insanlığımızın rahmi?
Etkisi gerçek olan biri hayatımıza girdiğinde tüm duygularda bir devrim gerçekleşirdi. Aşk en büyük duygu devrimi değil miydi?