Gözlerini açtığında Veronika, "Burası cennet olmalı," diye düşünmedi. Cennette odaları floresan ışıkla aydınlatmazlardı kesinlikle ve de ânında başlayan sancı tipik bir dünya sancısıydı. Ah, bu dünyanın acıları hiçbir şeye benzemez, hemen anlaşılır.
İstasyondan dışarı çıkan kişi, “Hâlâ mı buradasın Hachiko?" diye sordu. "Hiç beklemiyordum. Uslu çocuk. Bu akşam seni biraz daha fazla beklettiğim için özür dilerim, treni kaçırdım da..."
Hachiko gözlerini açtı ve karşısında gördüğüne inanamadı. Ona kavuşmak için tam on yıl beklemişti. Ama sonunda gelmişti işte, orada, istasyondaydı.