kitap catalina adli karakterimizin ablasinin dugunu icin bir nevi kavalye aramasiyla ilgili ve evet koskoca sirket icinde yardim alabilecegi tek karakter nefretinden oldugu ofis arkadasi. duzgun kurgulansaydi cok keyifli olabilecekken bir anda cringe bir ask filmine donustu. catalina'dan nefret ettim. hakkinda soyleyebilecegim tek sey bu. her 30 sayfada bir en alakasiz yerlerde bile ben gucluyum demesinden, yardimi kendi istedigi halde gelen yardimi yaklasik 100 sayfa boyunca duymazdan gelisinden, insanlari sadece vucut olculerine gore yargilamasindan... hepsinden nefret ettim. diger karakterimiz aaron'a gelecek olursak o iyiydi ama o kadar iyiydi ki tek bir kusuru bile yoktu. bu da onu gerceklikten cok uzaklastirmisti. catalina'nin hayal alemini okuyormusuz hissiyati verdi. ayrica catalina surekli aaronla dusman oldugunu soyluyordu ama ortada bi sey yoktu.
cat:biz birbirimizden nefret ediyoruz.
x: niye
cat: cok nefret ediyoruz.
x: ee niye
cat: ediyoruz iste.
kitap boyunca ikisinin nefreti icin adam akilli bi aciklama goremedim zaten sadece catalina nefret ediyormus gibi gorunuyordu ve onun da sebebi yoktu yazara guzel gelmis satis pazarlamasi icin sanirim. birbirinden nefret eden ofis karakterleri mi? super yapistiralim, guzel satar. ayrica catalina'nin akrabalarinin da tek isi ask bekliciligi yapmakmis sanirim. "ah zavali catalinamiz dugune tek gelmis ne kadar da ezik, bekar, yalniz bu kadin, hepimiz ona aciyoruz cunku bi sevgilisi yok."