Görmüyor musun ocağına düştüğümüzü. Uzakların, o dile gelmeyenin, o belirsizin, o karanlığın ocağına. Hissetmiyor musun gülüşlerin, hüzünlerin ve gözyaşlarının, haykırışların ocağına düştüğümüzü. Bak, içimizde patlak vererek yavaş yavaş şişip kabaran bir gülüşün, kendi kendimize gülüşün başlaması korkunç bir şey!
Çok kusurlu bir yerdeyim, yanlışlar, günahlar, kötülüklerle dolu, kendimi bundan vazgeçirmeye çalışıyorum.. güçlüydüm kendime sözüm geçerdi.(şimdi anlayınca çok yaktı canımı) Başka ama daha büyük davalarım vardı biraz küçükken, şimdi unutttum onları hep, onlardı beni yücelten o ipe tutunduğumu fark ettiren ama sonra onlar da beni terk etti geçen zamanla beraber.. artık kötülüklerime karşı olan nedamet yeteneğimi kaybettim.. kendimi iyi olduğuma ikna etmem çok zor. Kendimi kandırmaktan öteye geçemeyecek bir saçmalık bu.. sonra anneme yakın olmaktı beni koruyan rahime, merhamete yakın olmaktı zırhım.. Ne zaman ki Annemi bıraktım. Bıraktı beni iyilikler güzellikler.. şimdi aklıma geliyor yeniden kendime dönmek ama 'eve dönmek yasak' bizzat merhametli annemin verdiği telkininden. neden burdayım.. nasıl tutunurum yeniden iyiye.. Hak ediyor muyum.. bu kadar çirkine gark olmuşken ben.. şuan sadece sükuneti başarmak istiyorum. Yardım et. Esirgeme benden.