Müstehzi
@meraaa
Meleklerin ağırlığından değil, kalemlerinin ağırlığından değil, yazdıklarının ağırlığından çöken, düşen, çürüyen omuzlarım!
Hemşire
Lisans
Bayburt
İskenderun, 24 Temmuz 1998
335 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Hakikaten evime gitmek istiyordum artık. Benim olmayan bu hayattan, bu eğlencelerden yorulmuştum. Evime, bana ve benim olan şeylerin arasına, ıstıraplarıma, yoksulluğuma dönmek istiyordum.
Reklam
Sanki dibi olmayan bir kuyuya indiriliyormuşum gibi her lahza biraz daha derine, biraz daha karanlıklara gömüldüm.
Beni beklentiye sokacak kimseyi yakınıma almak istemiyorum.
Kimseden bişey beklemekte..
Akşam oluyor, yabancıyım bu şehirde, bir hısımım tanıdığım yok. Bende safdil adam gibi gecelemek için bir Han buluyorum kendime. Fakat o da ne hanın içi insan dolu. İçerisi de dışarısı kadar kalabalık. Kaybolma korkusu yine düşüyor içime. Birazdan bu kalabalık handa kendimi uykuya bırakacağım. Ben uyurken kim bilir neler gelecek başıma? Bilmediğim bunca insan içinde yarın sabah uyandığımda kendimi nasıl nereden tanıyabileceğim? Yarın sabah yani yorgun bir günün ağır uykusu ertesinde hâlâ kendim kaldığımı 'eski ben' olduğumu nereden anlayacağım?
Reklam