İçimiz tıpkı terk edilmiş metruk evler gibi.
Tanıyanda çıkmaz öylece bekleriz.
Bazen sessizliğe bürünür yüreğimiz,
Biri taş atsa da bu sessizlik bozulsa.
Belki yüreğim konuşur kırgın olsa dahi.
Hem İnsan en çok sevdiğine kırılırmış,
Hoş ben kendime kızıyorum ?
Bu kadar vefasızlığa yüreğim neden soğumuyor.
~Hanımefendininbiri