k
@merils
Yargıçlık etmeye kalkmayacak, homurdanan sesin öldürücü bir ses olduğu şu zayıf anlarda beni dinleyecek bir dost, yanında hiçbir şeyden korkmayacağım bir temiz dost istiyorum.
Aşk yaşamı yeryüzü yasasının ölümcül bir istisnasıdır; her çiçek ölür, büyük sevinçlerin, bir yarınları olursa, kötü bir yarınları olur. Gerçek yaşam bir bunalım yaşamıdır: İmgesi de setin dibine gelmiş şu ısırgandadır, güneş yokken sapının üstünde yeşil kalır.
Ama aşk, Bossuet’nin tanrısı gibi, yoksulun bir bardak suyunu, ölen adsız askerin çabasını en zengin yenginin üstünde tutar.
“Bu genç yaşta bunları nasıl biliyorsunuz? Yoksa bir zamanlar kadın mıydınız?”
“Ah!” dedim içli bir sesle, “Çocukluğum uzun bir hastalık gibiydi.”
Felix annesi ve babası tarafından hiçbir zaman hak ettiği ilgiyi görmeyerek büyümüştür. Çocukken de ilgi görmezken yetişkin olmaya çalışırken de ilgi görmez, ailesi tarafından dışlanır. Bu sıradaysa katıldığı bir davette Henriette ile karşılaşır. O an ondan çok etkilenir. Daha sonraysa Henriette ile hayatları tekrar kesişir. Henriette evli ve iki çocuk annesidir. Ama Felix ona aşıktır ve Henriette onu bir teyze gibi sevmektedir.
Kitapta en çok sevdiğin kısım Henriette'in Felix'e yazmış olduğu mektuplardı. Gerçekten çok samimi ve gönülden, bir "teyze gibi" sevmişti. Felix'i ilk başlarda sevmiş olmama rağmen, sonralara doğru kendi kişiliğini oluşturmaya çalışırken, iyi işlerin başına geçmeye başladığı sıralarda karakteri çok değişti. Artık benim için Felix iyi bir karakter olmaktan çıktı. Vadideki Zambak'ını keder içinde bıraktı.
Kitabın bazı yerlerinde çok fazla betimleme vardı, bu biraz yorucuydu açıkcası. Olayların ilerlemesini engelliyordu. Yine de keyif alarak okudum. Henriette'yi unutacağımı sanmıyorum. ;(
