"Kendimi kirlenmiş hissediyorum... Kendi aptallığımdan, onların kötülüğünden zihnim allak bullak, karmakarışık. Acaba yine kendimi temiz hissedeceğim günler gelecek mi?"
Merak ediyorum, acaba nefret ruhundaki sevginin tümünü yok etmiş midir yoksa ruhunda biri ya da bir şey için biraz olsun sevgi kalmış mıdır? Eğer kalmışsa bu onu kurtarabilir.
Ama şimdi, bu olayı günlüğüme yazdıktan sonra artık eskisi kadar kötü hissetmiyorum kendimi. Hiçbir şey yaşarken veya düşünürken olduğu gibi çok kötü veya korkunç ya da çok güzel veya muhteşem gelmiyor insana kağıda döküldüğü zaman. Sanki sözcüklere dökülünce küçülüyor, büzülüyor.