Scrooge gibi bu kadar katı, duygusuz, taş kalpli birini bile eskiden yaşadığı duyguları anımsatarak her şeye olan bakış açısını nasıl değiştirebileceğimizi çok güzel anlatmış. Ancak ben Scrooge'un değişiminin ona benzer diğer insanlara biraz haksızlık olduğunu düşündüm, sonuçta her gün herkesi ona hayatı anlatacak hayaletler çıkmıyor! Bizim buradaki yükümlülüğümüz ise, -muhtemelen Dickens'ın anlatmak istediği- bol bol kitap okuyup, gerek başkalarınım düşünceleriyle, gerek kendi düşündüklerimizle bize yol gösterenler olmadan kendi yolumuzu oluşturmak. Kitaplar da bir nevi bizim hayaletlerimiz değil midir zaten? Bazen geçmişimizi, hatalarımızı yüzümüze vurur, bazen anın tadını çıkarmamız gerektiğini hatırlatır, bazen de geleceğin vadettiği umutlardan bahseder!