A. Ali Ural Sonbahar yüklenip serinliğini, kokusunu, yağmurlarını, rüzgarını ve yapraklarını, evime yatıya gelir. Ben sonbaharı kapıda karşılar, “Kim gelmiş, kim?” diye boynuna sarılırım. Sonbahar her seferinde gözlerimin içine bakıp “Hiç değişmemişsin.” der ve omzuma dokunur. Ben sonbaharın gözlerinin içine bakamam çünkü beni hüzünlendirir sonbahar. Her şeyin sonu gibi baharın sonu da güzelliğini siyah bir şalla gizliyor, mevsimi biten meyveler gibi gülümsüyor kapıda. Pazarcıların “Elveda” çığlıkları arasında buyur ediyorum içeriye onu...