Bir intihar mektubu okumuştum sonunda şöyle yazıyordu! Tanrım kollarını açar mısın sarılacak kimsem kalmadı.
Reklam
Eskisi kadar özlemiyorum seni,
Ve ağlamıyorum olduk olmadık zamanlarda..
Adının geçtiği cümlelerde, gözlerim dolmuyor..
Yokluğunun takvimini tutmuyorum artık.
Biraz yorgunum..
Biraz kırgın..
Biraz da kirletti sensizlik beni!
Nasıl iyi olunur henüz öğrenemedim ama
“İyiyimler” yamaladım dilime.
Tedirginim aslında, seni unutuyor olmak,
Hafızamı milyon kez zorlamama rağmen yüzünü hatırlayamamak korkutuyor beni..
Gel diye beklemiyorum artık,
Hatta istemiyorum gelmeni..
Nasıl olduğun konusunda ufacık bir merak yok içimde.
Arasıra geliyorsun aklıma, banane diyorum
Benim derdim yeter bana banane!
Alıştım mı yokluğuna?
Vaz mı geçiyorum, varlığından?
Tedirginim aslında,
Ya başkasını seversem?
İnan o zaman seni hayatım boyunca affetmem..
#özdemir asaf
Ve sonsuza kadar mutsuz yaşadılar birbirlerinden habersiz başka şehirde, başka insanlarla...
Hayatım ne zaman son bulacak bilmiyorum ama karşıma ilk çıkan meleğe sarılacağım beni bu zalimlerin dünyasından kurtardığı için.
Reklam