Şimdiye kadar hiç kimseye söyleyemediklerini, hatta kendilerine bile itiraf edemedikleri şeyleri birbirlerine anlatıyordu bu iki yalnız insan, oysa birbirlerini doğru dürüst tanımıyorlardı bile. Fakat birinin yüreğinden kopan çığlık diğerinde karşılık buluyordu çünkü onların acıları akrabaydı.
"Bir zamanlar başka çocuklarla oynamak isteyen, fakat oynayamayan bir çocuk vardı. Diğer çocuklar koşup zıplayıp oynarken, sıçrarken o zar zor aksayarak yetişmeye çalışırdı ve her zaman en sona kalırdı. Her zaman çaresiz, hantaldı, diğerleri hep ona gülerdi. O çocuk senin yaşadıklarından çok daha kötü şeyler yaşadı, senin hiç olmazsa sağlıklı ayakların var, dünyayı gezebilirsin onlarla."