Ne kadar çok yazarsam o kadar az konuşuyorum. Mürekkep kağıda dağılırken yitip gidiyor bildiklerim. Zaten benim de bildiğim her şeyi unutmaya ihtiyacım var yolumu bulabilmek için.
Komaçi Hanım, “Ne arıyorsun?” diye sorduğunda aklıma gelen ilk cevap, “Hâlâ aramaya devam ediyorum,” olmuştu. Beni olduğum gibi kabul edecek huzurlu “bir yeri” arıyorum. Sadece bir yer…
Dünya dönüyor.
Güneşin aydınlattığı aya bakıyoruz.
Ayaklarımız yerde ve gözlerimiz gök-yüzünde, değişerek ilerliyoruz.
Açtığımız sayfanın diğer tarafındaki birilerine o kocaman gerçeği ulaştırmak için.