Günbegün yeni yığınlar çıkıyor yoldan, kalabalıktan kaçan büyük kalabalıklar her yerde. Zoraki yürütülenlerin olduğu bir dünyada boşluk da imkansız artık. Dönüp dönüp birbirini kesen yollar. Gelişigüzellerin yaşamı yurt edinişi bu sıkışıklıkta çok daha güç. Kimselere karışmadan, kök saçaklarını havada sürüyorlar. Biri diğerine benzemeyen, iç içe soluyan, başkasının kenarlarına basmadan, miras bırakmadan, huy edinmeden yüzleri dünyaya dönük.
Korkmuyor muyduk? Elbette korkuyorduk fakat bu noktaya bir günde gelmemiştik. Endişe mikrobu sinsice beynimize yerleşmişti ve galiba korkarak yaşamaya alışmıştık bir şekilde.