Birkaç şiirine rast gelmemle başladı aslında her şey. Öyle yakın buldum Ümit Yaşar'ı ruhuma. Hissettiğim gibi oldu. Hissettiklerim bir bir doğdu..
Şiirlerine tutulurken bir sonraki sayfada yazılanların heyecanı sardı içimi, onlara şimdiden tutulmuştum..
Bazen bazı kitapları okuğumuzda kendimizden bir şeyler bulup dalıp gidiyoruz ya hani, aynı satırı defalarca okuyoruz.
Bu kitapta ise dalıp gitmek başlı başına bir eylem. Kendinizden bir şeyler bulmuyorsunuz, kendinizi buluyorsunuz. İnsanı saran öyle bir havası var ki, okurken durup düşünmek nefes almaya durmak gibi.. Sanki sizin için yazılmış bu kitabın her harfini ciğerlerinize çekmek gibi. Ya da sevilmemiş o bir yanınızı kanatmak gibi. Hissettiğiniz her duyguyu ince ince işlemek gibi bir ruha..
Nasıl bittiğini bile anlayamadım..
Öyle ya geç fark eder insan tükendiğini, yorulmuşluğunu..
Bir kitabın, bir ömrün daha sonuna şahit oldum. Öyleyse bu kitap; ölmüş olan ruhlarınıza değsin..