meravi
@mervent
... onun başına gelen şey, işitilmemiş olmaktır. Belki de bir kişi bile çıkıp onu dinlememiştir! İnsan ses verir ve yankısını bekler.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Benimle konuş, ruhuma dokun, ruhumun sadece bir sızıdan ibaret olmadığını anla. Bak zaten kimse kimseyle konuşmuyor. Ruhumun gözeneklerine kalbini yasla ve beni kalbinle dinle.
Herkesin konuşacak tonlarca şeyi olduğu bir dünyada, en çok işitebilen kulaklara ihtiyaç var. Hissedebilen kalplere de .
Dünyaya dokunmadan da onu sevmek mümkündür. Her an gidecekmiş gibi, her an bitebilirmiş gibi yaşamak mümkündür.
Ruhumuzu faniliğin dalga boyuna göre ayarlayabilseydik, incinmezlik ve sonsuzluk yanılsamasının avucumuzdan kayıp gittiği anlarda, yeis sırtımızdan vuramayacaktı.