Merve Şirinoğlu Çıvgın
@mervesirinoglu
Her gün ödüyorum, zekamın zekatını..
Şu anda okuduğu kitap
ama deniyordum..
Küçük bir çıkıntıya oturmuş bir uçuruma bakıyormuşum ve tek bir yanlış hareketle düşüp ölecekmişim gibi hissediyorum. Böylesine büyük bir tehlikedeymiş gibi hissederken, etrafa bakıp manzaranın keyfini çıkarmak zordu.
Şükretme duygusu. Duyguların en ikiyüzlü, en sefil olanı. Haline şükretmelerin en rezilcesi, başkalarının haliyle mukayese edilerek yapılanı... O zaman insan Yaradan'a, verdiği mutluluklar için değil, olsa olsa başkalarına verip kendinden esirgediği acılar için teşekkür ediyor. Sana şükürler olsun ki beni değil, onu seçmişsin diyor!
Ama kendime kızmıyorum. Biliyorum ki insan dediğin melanetten ve iyilikten, alçaklıktan ve faziletten, zorbalıktan ve merhametten, korkaklıktan ve cesaretten, nefretten ve sevgiden karılmış bir hamurdur. İyilik, fıtratın mutlak kararı değil, ancak içimizdeki aydınlıkla karanlığın giriştiği savaşın ganimeti olabilir.
Bazıları, başkalarının acısına uzaktan bakıp kederlenmekle iyi insan olunabileceğini sanıyor. Hatta sadece kendi iyiliğinin altını çizebilmek için üzüntüsünü ele güne duyurmaya çalışıyor. Oysa şunu iyice öğrendim ki, vicdandan en çok söz edenler, sadece başkalarının kurbanlarına üzülen katiller.
Önce en günahsızların öleceğini anlayınca, savaş benim için ölüm dışındaki bütün anlamlarını kaybetti.