Merve
@mervevay
8 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Bir insan hiçbir insana dokunmadan tek başına nasıl bu hayatta yaşayabilir?1000Kitap
Adalet isimli kitabın ana karakteri ölümden kurtuluyor ve o noktadan sonra hayatı sorgulamaya başlıyor. Bu hayatta yaptıklarını ve yapamadıklarını düşünüyor. İlk günahını bulmak, kendini bir nevi yıllarca sırtında taşıdığı yükü hafifletmek istiyor.
Kitapta bir yere kadar sıradan giden konu bir noktadan sonra tamamen değişiyor ve ben o noktadan sonra kitabı elimden düşürmeden merakla okudum. Çıktığı bu yolculukta Adalet'in bu hayatta yapamadıklarını, eksikliklerini, yalnızlığına ortak oluyorsunuz.
Ah Adalet.. sen hayatın boyunca birşeylere dokunamadın ama gerçekten benim kalbime çok dokundun. Kitabın son satırlarını okurkenki hislerimi unutmam çok zor. Kitap sonunda o kadar çok etkiledi ki birşeyler için hemen harekete geçmeyi bilmenin önemini ve çok daha fazlasını anladım.
Camı açtığımızda esen ılık rüzgarı, sıcacık güneşi hissetmeyi, sevdiğimiz insanlara sevgimizi göstermeyi, içimizden geçenleri doyasıya söylemesini, hatalar yaptığımızda telafi etmesini ve en önemlisi keşke dememek için gerçekten yaşamayı bilmeliyiz..
Reklam
"Bütün insanlar günü belirsiz bir ölüme mahkumdurlar. "Edebiyat
Bir insan öleceği günü bilerek nasıl bekler, nasıl bununla başa çıkabilir?
6 hafta sonra giyotin sehpasında yüzlerce kişinin bağırışları eşliğinde başına gelecekleri hayal ederek günlerini geçirmek.
Kitapta ölüm cezasında son günlerini yaşayan mahkumun hissetttiği acıyı, iç çatışmalarını, korkularını, hayal kırıklıklıklarını okuyorsunuz. O çaresizce zindanda ölümünü beklerken sizde onun son günlerine ve duygularına derinden hissederek ortak oluyorsunuz. Kitaptaki adamın ne suç işlediğini, neden idam edildiği hakkında bilgi verilmese de kafamda tamamen suçsuz bir insanın hayatını elinden alıyorlarmış gibi hissettim. Aslında bu kitapta idam cezasının gereksiz, hiçbirşeyin çözümü olmadığının mesajını veren Victor Hugo'ya tamamıyla hak verdim.
Yaşadığımız her anın kıymetini bilerek yaşamalı, aldığımız nefese her zaman şükretmeliyiz. Ölümünü bekleyen kişinin duygularını okuduğunuzda yaşamanın değerini bir kez daha anlıyorsunuz.