İnsanoğlu, gerçeği mümkün mertebe unutmak, duygularına bir miktar ihmal ederek kendinden uzak bir takım duygulara, kendine yabancı denebilecek bir kişiliğe bürünmek için vesileler arar. Artık hayattan ümidi kalmayan bir veremlinin, simalarından sağlık fışkıran adamların yanında bulundukça ölümü unutuyor gibi görünmeleri kabilinden, hayatlarını biraz ötede silkinip atılacak bir ağır yük gibi taşıyanlar da, ruhlarında kırlangıç kanatları bulunan mutlu insanlarla bir arada olmakta tatlı bir hafiflik bulurlar.