Merv
@mervinzeynep
Yaşamak güzel şey Nazım ama en güzeli güçlü ve umutlu yaşamak. Güçlü olmam gerektiği bilinciyle büyüdüm ben her zaman. Sevgi dışında kimseye muhtaç olmamam, her işimi kendim yapabilmem, yorulmaktan korkmamam gerektiğini düşünüp durdum. O yüzdendir ki pek böyle derdini, sıkıntısını anlatabilen bi insan olmadım. Dertlerim tek başıma çözemeyeceğim kadar büyük olamazdı çünkü, olmamalıydı. Büyük olanları da küçümsemeyi seçtim, küçük olduğuna inandığımda bi süre sonra illaki küçüldüler zaten. Uzun bi süre tek başıma altından kalkamadığım şey sevgi oldu. Ne kadar güçlü olursanız olun insanın bütün gücünden sıyrılıp kendini en savunmasız bıraktığı bi limana ihtiyacı olmuyo değil bu hayatta. O limanın insanlar olması için çok çabaladım, gerçekten. Belki karakterim izin vermedi belki de yaşadığım olaylar, bilemiyorum. Derken sonra sonra o limanın insan olma zorunluluğunun kalmadığını farkettim. Belki de tam o noktada en üst noktayı gördü kitaplara, cümlelere, kalemlere, hayvanlara olan sevgim. Önemli olan değeri bilinen, çıkarlar uğruna kullanılmayan bi sevgiyi elde edebilmekti, elde ettim. Bana bütün şefkatiyle bakan hayvanların gözlerinde, kendimi benden çok önce yazılan cümlelerin içinde bulabildiğimde, duygularımı dilediğim gibi yazmama izin veren yüzlerce kaleme sahip olduğumda.. Böyle böyle insan kalabilmek daha kolaylaştı benim için. İnsanın sahip olabileceği en mükemmel duygu sevgi oldu hep bana göre. Sevgi varsa şefkat vardır, aidiyet vardır, fedakarlık varlık, umut vardır, yardım etme isteği vardır, vicdan vardır. Ağaçları, hayvanları, kuşları, bulutları, çocukları, şiirleri sevdikçe anladım sevginin mükemmelliğini. Boşuna demiş olamaz ya Nazım “İnsanların kanatları yok, insanların kanatları yüreklerinde.” diye.. Sizi seviyorum, Nazım Bey sizi seviyorum💙