Meryem Aktaş
@meryem_aktas
2/10
2025 17. kitabı
Bazı kitaplar vardır, insanı içine çeker; bazıları vardır, insanı düşündürür; bazıları da vardır ki okurken “bir an önce bitsin” diye sayfaları çevirtir. Ve Dağlar Yankılandı benim için ne yazık ki üçüncü gruba girdi.
Hayatımda beni bu kadar sıkan çok az kitap okudum. Abartı değil: Oblomov’un yerinden kalkmadan geçen hayatı bile bana bundan daha sürükleyici gelmişti.
Yaklaşık dört–beş gün boyunca kitabı okuyorum ama “okumak” kelimesi burada biraz iddialı kalıyor. Daha çok dayanarak ilerledim. Her bölümde yeni karakterler, yeni hayatlar, yeni hikâyeler… Bir noktadan sonra kendimi şunu sorarken buldum:
“Ben bu insanların hepsini neden bilmek zorundayım?”
Khaled Hosseini’nin Uçurtma Avcısı ve Bin Muhteşem Güneş’te kurduğu o güçlü duygusal bağ burada yok. O kitaplarda insan üzülür ama kopmaz; burada ise üzülmekten çok yoruluyor. Hikâyeler insani, hatta fazlasıyla insani. Ama bu yoğunluk, okurla bağ kurmak yerine okurun omuzlarına yük bindiriyor.
Kitabı yarım bırakmayı defalarca düşündüm. Ancak bitirmeden bırakamama gibi bir huyum olduğu için devam ettim. Bu yüzden okuma süreci benim için bir edebiyat yolculuğundan çok, kişisel bir sabır testine dönüştü.
Evet, kitap bitti.
Ama ben de bittim.
Ve Dağlar Yankılandı 
Khaled Hosseini
Ve Dağlar Yankılandı Khaled Hosseini
Meryem Aktaş
Gerçekten bende uçurtma avcısını ve bin muhteşem güneşi soluksuz okumuştum her iki kitapta muhteşemdi. Bu kitapta hayal kırıklığına uğradım sanki taliban kafasına silah dayayıp zorla yazdırmış gibi. Aynı yazarın kitabı olduğuna inanmak istemedim