Acıdan bahsediyorum sürekli. O korkunç acıdan. Ölümü hissetmekten, vesaire... Karşımdaki, ezile büzüle. acıyı benim kadar tanımadığını, hissedip yaşayamadığını, söylüyor.
Ah, koca kafalı - ben kimseden bir şey öğrenemeyecek miyim?
Bu kış duruyorum. Geçen kış yine duruyordum. Böylece kışları yapacak çok işim oluyor. Sanki geçmiyor da, eskitiyorum. Durduğu yerde... Her şey, olduğu yerde. Artık kendim diken oldum –ayakkabısız gezebilirim.