İnsan bir kez itaatkar olmamanın -burada kastım içsel itaatsizlik yoksa illa düpedüz küstah ve dogmatik bir itaatsizlik değil- hayati öneminin bilincine varınca itaatin küçük işaretlerine karşı çok duyarlı hale gelir, itaati haklı çıkaran kutsallaştırmayı sorgular, cesaret gösterir ve hayati önemi ile birlikte sorunu bir kez daha kavradığında, sorunlara kendi başına bir çok çözüm bulabileceğini keşfeder.