"AN
Gülüş bir yanaşım'dır bir öbür kişiye
Bir'den iki kişiyi döndürür bir kişiye
Anılardan kale yapıp sığınsa bile,
Yetmez yalnız başına bir ömür bir kişiye..."
#Buda benim hikayem#
Pek beceremediysem affola yazmayı...
Yıllar süren bir tanışmanın sonunda nihayet evlenmeye karar vermiştik iki yıl önce...
Birine kolay kolay gönül veren biriside değilim.
Kapısına gidene kadar her şey güzel gidiyordu
Taki araya diğer insanların gelip aramıza girmesiyle tamamen koptuk. Sorun olarak aramızda yaş farkı çıktı bunu kendi agzından duydum. Aramızda ki yaş farkı dört dü..
2 yıl önce babamıda kaybedince sig....a teselli aradım ve bir yandanda bana neler yaptığını inceliyordum bu arada
O termemiz yüzümden eser yoktu
Onbeş yıl ileri bir yaşa taşımıştı beni bunu bilerek de devam ettim çünkü onun bu şekilde benim için üzülmememesini ve pişman olmasını hiç istemedim ve iki yıldır hiç ara vermeden bu şekilde devam ettim alay edildim, iftiyara uğradım, hakarete uğradım hemde bunu evleneceğim kişinin ailesi ve kendisinsen bizzat duydum. Bu hayatta hiç bir zaman kimseyle alay etmedim etmemde ve hayatımda sig..a dan başka bi kötü bir alışkanlığımda olmadı ,
onuda sırf benim için üzülmesini istemediğim için içtim..
ve geldik bu güne çattık bir çok arkadaşımı,
Sevdiğimi, akrabamı hep kaybettim ama yanımda olanlarıda işaretledim. ANNEM..
Artık evleneceğim insan yüzüme bile bakmıyor
ve bende artık eski halime dönmek istiyorum...
Çünkü annemin daha fazla üzülmesini istemiyorum..
Bu güne kadar eğer gerçekten sevseydi asla yüzüme, gözüme bakıp alay etmez diye düşündüm ve iki yıl boyunca bu şekilde bekledim.
Bu gün karar verdim artık kendime gelmeye
ve artık beni yüz üstü bırakan kimseyi (Rabbim) beni affet bagışlamayı düşünmüyorum iyimi ettim kötümü ettim bilmiyorum ama kalbimin ve aklımın sesiyle yaptım bunları...
(Yorumlarınızı belirte bilirsiniz)
Metin.