Mevlüt Kayabaşı
@mevkayabas
64 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
Bir insan en son nereye kadar umut etmeyi sürdürebilir? Umut etmek nedir ki hem; insanı eyleme zorlayan bir şey midir? Yoksa olan biteni izleyip içten içe duygulu pasif dualarla yaşamaya ‘güvenle’ devam etmek mi? Kaçıncı seferde vazgeçmeli zorlukların üstesinden gelmekten? Karşı taraf diye gördüğü ve öyle basit bir taraf seçme işinin sonu olarak belirlenmiş bir öteki değil sana zarar vermekte hayatını cehenneme çevirmekte ısrarcı birine nereye kadar hüsnüzan beslemeli?...
Bu ve bunun gibi pek çok cevabı ‘imkansız’ soruyu kucağınıza bırakıp giden bir kitap Nefret Etmeyeceğim. Dr İzzeldin Abuelayş’ın dervişane umudu, geniş mi geniş yüreği, hayatını dar eden olaylardaki suçluyla suçsuzu ayırmadaki takıntılı ve hakkaniyetli adaleti o kadar etkileyecek ki sizi son sayfadan sonra uzunca süre gerçekliğini sorgulayacaksınız hikayenin. Rahatça kitabı bir rafa kaldırıp hayatınıza devam edemeyecek ve kahramanı internette araştırıp ‘ifade’sini teyit etmek isteyeceksiniz. Günlük yaşantınızda Dr Abuelayş gibi davranmaya çalışıp bu denli bir sevgi doluluğun gerçek olmasına dair içinizdeki umutsuz romantiği diri tutmaya çabalayacaksınız..
Yani ben öyle yapmıştım kitabı bitirdikten sonra:)
Çünkü bu hikaye gerçek olamayacak kadar güçlü bir güzellikte. Ve henüz bitmemiş bir hikaye zira Gazze yaşamaya devam ettikçe bu hikayeler de yaşamaya devam edecek, eminim.
Büşra Çin isimli okura yanıt verildi
Mevlüt Kayabaşı
Ben de öyle. Zaten bana göre hiçbir şey eskisi gibi kalmamalı,kalamaz.Siyonizmin kural tanımaz caniliği,bu dünyacılıktan beslenen yıkıcılığı esasında tarih boyu hep aynıydı ama bir müslümana yakışanın “seni öldürmeye gelenin sende dirilmesi”ni sağlayacak bir duruşta kalmak olması bu kitabı yazdıran şey sanırım.Lakin artık bu müsamahakar tavrı hak eden değil tarihten silinmesi gereken bir düşmanı var insanlığın,bu apaçık.Dolayısıyla kesinlikle katılıyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir seyahate çıkmadan önce ya da evime döndükten sonra,o yerle ilgili okumalar yapmayı seviyorum. Bazıları böyle bir işin manasız bir çaba olduğunu, seyahatin öğreticiliğine zarar veren bir eylem olduğunu düşünebilir. Ben öyle düşünmüyorum bilakis önceden oralarda bulunmuş birinin anılarından veya o memleketin meşhur olmuş yazarlarının kitaplarından,yönetmeninin filminden,şarkılarından,popüler kültürünün ürünlerinden..etkilenmeyi ve gidip kendi gözlerimle görmek nasip olduğunda da tüm bu birikimi önce sessizce içimden sonra da elimin/dilimin eriştiği her mecradan/her şekilde paylaşarak eleştirmeyi seviyorum; bu da benim tarzım oldu:). Japon Yapmış’ı tam da bu dürtüyle alıp okumaya başladım. Su gibi akıp gitmesini günlük hayat dilinde yazılmış olmasıyla mı yoksa evvelden beridir gelen Japon kültürüne hayranlığımla mı açıklasam bilemedim. Derli toplu, eğlenceli, sürükleyici, bilgilendirici bir kitap olmuş. Tavsiye edilir. Şimdi sıra gidip kendi gözlerimle görmekte inşallah
Mevlüt Kayabaşı
Gittim,gördüm,geldim ve diyorum ki Onur Ataoğlu’nun kitapları olmaksızın Japonya’yı yarımın da yarısı kadar özümseyemezmişim.
Özellikle Japon günlük hayat akışı ve dini kültür/tarihleri üzerine yazdıkları sayesinde dolu dolu ziyaretler,farkındalığı yüksek günler yaşamak nasip oldu.
Onur Bey’e bu mütevazi köşeden teşekkür etmek borçtur,çok teşekkürler.