Furkan
@mfurkan_
Aydın-İzmir-Istanbul
34 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Öncelikle kitabı beğenip beğenmediğimi aradan zaman geçtikten sonra aklımda kalanlara bakarak karar veririm. Bu incelemeyi de kitabı bitirmemin üzerinden ancak 1 ay geçmesinden sonra yazabiliyorum. Geriye dönüp baktığımda kitapla ilgili bir sürü tebessüm oluşuyor çehremde, böyle olması normal midir bilmiyorum çünkü okuyanların genelde ağladığı, duygu yoğunluğu çok yüksek yüksek olan bir kitaptan bahsediyoruz. Ama her türlü felakete rağmen neredeyse on sayfada bir karşılaştığımız insanın içini ısıtan olaylar aklımın bir köşesinde yer edindi. Felaket senaryoları yerine kitabı içimi ısıtan bölümlerle hatırladığım içinse kendimi şanslı hissediyorum.
Son olarak biraz da anlatımdan bahsedecek olursak çok beğendim. Dışarıdan değil de adeta evin bir köşesinde olaylara tanıklık ediyormuş hissine kapıldım. Kitabı beğenmemim sebeplerinden biri ise kuşkusuz bu oldu. Yazarın başka kitaplarına da bir göz atmak isterim
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
inceleme1
Eksiksiz bir roman. Kitabı en basit haliyle böyle tanımlayabilirim diye düşünüyorum. Aşktan bilim-kurgu, fantastik ögelere; nankörlüklerden vefa duygusuna; insanın kendi içindeki savaştan doğa tasvirlerine; efsanelerden düzene isyana kadar bu kitapta birçok duyguyla, birçok bakış açısıyla karşılaşıyoruz. Kitap ana hatları itibariyle başkarakter Yedigey’in, kadim dostu Kazangap’ın cenazesini geleneklere uygun olarak defnedebilme çabasını ve bu süreci ele alıyor. Bu süreçte geçmişe dönük birbirinden bağımlı ya da bağımsız anılarla, efsanelerle okuyana birçok duyguyu tatma olanağı sunuyor.
Romanı sadece bir kitap halinde düşünecek olursak hissettiklerimiz de kısıtlanacaktır. Bu yüzden yazarın hayatına bir göz atmak bile romandan alınacak olan hazzı artıracaktır. En azından bu durum bende böyle işledi. Hayatına bakacak olursak eğer bir karakter ki dikkatleri üzerinde topluyor, bu karakter Cengiz Aytmatov’un babasının(Törekul Aytmatov) hayatından da izler taşıyan, mantığa uymayan sebeplerden dolayı hayatına son verilen, içindeki yazma bilinciyle düzgün mesajlar veren Abutalip Kuttubayev. Sadece Abutalip’le kalmayıp onun ailesine bakacak olursak da Zarife’nin kocasının ölümünden sonra dahi ona bağlılığını göstererek uygun görmediği olaylardan ötürü Sarı-Özek’i terk etmesinden dolayı yazarın annesiyle; çocukların babasının adının lekelenmesinden dolayı önlerindeki hayatları boyunca çeşitli zorluklarla karşılaşacak olmasının da yazarla olan benzerliğinin, Aytmatov ailesinden izler taşıdığını söyleyebiliriz. Gerçekte bu zorlukları yaşayan yazar, Yedigey karakteri aracılığıyla Zarife’nin çocukları da benim yaşadıklarımı yaşamasın dercesine bir mücadele veriyor adeta. Ayrıca tren unsurunun bize her bölümde hatırlatılması yazarın babasını en son bir tren istasyonunda görmesinden