İnsan sesleri mi bu duyduklarım?
Kapılıyor nasıl da hemen öfkeye yüreğim!
Tanrılara erişmeye çalışan yaratıklar,
Mahkumlar hep kendileri gibi kalmaya ama!
Rahattım eskiden tanrılar gibi,
Heveslendim sonra iyilik etmeye en iyilerine,
Ve sonunda gördükçe yaptıkları işleri,
Hiç öğüt vermemiştim gibiydi sanki.
Lanet olası talih! Oyuncaktır erkekler ellerinde kadınların!
Kandırılmış Adem'den beri zavallılar!
Yaşlanıyoruz, akıllanıyor muyuz ama acaba?
Aldatılmadık mı sanki yeterince?
Kitlenin kendisi tüm aşırılıklara eğilim gösterdiği gibi, onu coşturup heyecanlandırmak da yine ancak aşırı uyarılarla gerçekleşir. Kitleyi etkileyecek kimsenin, elindeki nedenleri mantık süzgecinden geçirmesinin gereği yoktur; işi alabildiğine güçlü imgelere dökmek, abartmaya kaçmak ve sürekli aynı şeyi yinelemek amaca ulaşmasını sağlar.