Ah, insanlar birbirleri hakkında en temel şeyleri bile bilmiyorlar. Birbirlerini zerre anlamadan en iyi arkadaş olduklarını sanıyorlar. Yaptıkları hatayı asla anlamadan sürdürüyorlar yaşamlarını ve aralarından biri ölünce ardından konuşma yaparken ağlıyorlar.
Kasabada aylak aylak dolaştığım günleri özledim, hatta Horiki'ye karşı bile bariz bir özlem duydum. İçimde bir "özgürlük" arzusu yeşermeye başladı ve her an gözyaşlarımın yüzümden aşağı süzülmeye başlayacağını hissettim.