Kitabı okurken çoğu yerde karakterin yapmış olduğu eylemleri o kadar iyi anladım ki. Yüzümüze taktığımız maskelerle hayatımızı sürdürdüğümüzü, insanları memnun etme çabalarımızı Dazai çok güzel bir şekilde anlatmış. Bu maskeleri bir kenara bırakıp kendi iç sesimize kulak verirsek bizi nasıl bir hayat karşılar acaba? Beni uzun uzun düşündürten ve hüzünlendiren bir kitap oldu. Teşekkürler Dazai..
Ölmek istiyorum. Şimdi her zamankinden daha çok ölmek istiyorum. Artık dönüş yok.
Yapabileceğim bir şey yok. Hiçbir şey yardımcı olamaz. Utançlarımın üstüne daha fazla utanç ekleyebilirim sadece.
"tüm dünya benim etrafımda dönüyor" diye mi düşünüyordum? Yoksa tam tersi miydi? Çok mu korkaktım? Şahsen benim hiçbir fikrim yoktu. Nasıl duracağıma dair hiçbir fikrim olmadan kendimi daha da perişan etmeye meyilli bir suçluluk yığınından başka bir şey değildim.