aleyna
@micasa52
27 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Kitabı okurken çoğu yerde karakterin yapmış olduğu eylemleri o kadar iyi anladım ki. Yüzümüze taktığımız maskelerle hayatımızı sürdürdüğümüzü, insanları memnun etme çabalarımızı Dazai çok güzel bir şekilde anlatmış. Bu maskeleri bir kenara bırakıp kendi iç sesimize kulak verirsek bizi nasıl bir hayat karşılar acaba? Beni uzun uzun düşündürten ve hüzünlendiren bir kitap oldu. Teşekkürler Dazai..
Kitap Japonya’da meydana gelen bilinmeyen bir felaket sonucu kirli bir ortamda ölümsüz yaşlılarla çelimsiz büyüyemeyen çocukları konu alıyor. Yaşlıların 100 yaşını geçtiği fakat çocukların yediği yiyecekleri bile öğütemediği dayanıksızlıkta olduğunu anlatıyor. Torununun torununa bakıp onu büyütmek aynı zamanda yaşarken yavaş yavaş öldüğünü de görmek o kadar güzel anlatılmış ki. Sonu beni çok etkiledi. Biraz hızlı gelişti ama yine de güzeldi.
Murakami’nin yirmili yaşlarının sonlarında yazdığı ilk kitabı. Genel olarak kitaplarına işlemek istediği yapıyı bu eseri okurken kavrıyorsunuz. Bu kitaptan sonra yazdığı Pinball’u da okumak istiyorum. Kitabın sonunda kendisinden bahsettiği kısım öyküden daha çok ilgimi çekti :D
Bu elle tutulur anılar, bana içimde taşıdığım bir şeye inanmayı ve bu içimdeki şeyin sunacağı olasılıkları hayal etmeyi öğretti. Bugün de o hislerin hâlâ içimde olması ne kadar muhteşem. Haziran, 2014
İlk okuyuşum lisede olmuştu. Üniversitede tekrar ödev-sınav için okumuştum. Benim için o kadar özel bir kitap ki, tıpkı bu gece olduğu gibi ansızın aklıma düştüğü zamanlar oluyor. Özgürlük, öğrenmek ve sevgi çok güzel bir hikayede bütünleşmiş. Durmadan özlüyorum bu öyküyü..
Küçük umutlara ve hayallere tutunmuş, tarlada veya türlü zorlu işlerde çalışan karakterleri okumayı gerçekten çok seviyorum. İşçilere gerçekten büyük bir önem ve değer veriyorum. Bunun üzerine yazılmış kitaplar da beni çok etkiliyor. Bu kitapta da çiftlik ırgatlığı yapan iki arkadaşın ümit ve hayallerle dolu yolu anlatılıyor. Okurken istemeden George'u keloğlandaki huysuz'a, Lennie'yi uzun'a benzettim :D Lennie beni o kadar üzdü ki okurken mahvoldum... Yazar hayal kurmanın önemini bize çok güzel bir şekilde anlatmış. Bizi var eden şey belki de hayallerimiz ve umutlarımızdır. Onlar olmasa hayat çekinilmez ve bomboş gelir. "O kadar çok anlattırdı ki, ben de belki bir gün gerçekleştiririz hayalimizi diye umut etmeye başladım." sözü beni parçalayan kısım oldu. O son hiçbir zaman aklımdan çıkmayacak ve herkese önereceğim bir kitap olacak..
