Michellemabelle
@michellemabelle
171 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
10/10
2020 26. kitabı
Hepimiz bir bebek olarak dünyaya geldik, bebeğin ne olduğuyla ilgili fikirlere sahibiz. Bir bebeği büyütürken bizi büyütenlere, uzmanlara, arkadaşlara veya komşulara başvuruyoruz. Neyin doğru ve yanlış olduğuyla ilgili düşünüyoruz veya çoğu zaman düşünmeden davranıp bebekle birlikte biz de büyümeye devam ediyoruz. Kitapta, Winnicott'un ebeveynlerle çocuklar hakkında suçluluk, güvenlik, kıskançlık, sağlık gibi konularda yaptığı sohbetler yer alıyor. Winnicott'un konuları ele alışı, üslubu, düşünme biçimi kuramı gibi naif ve kapsayıcı: kendisine başvuran insanlara bilen bir otorite konumundan değil birlikte öğrenen ve tartışan bir yerden seslenmeyi tercih etmiş. Hatayı, eksiği, öngörülemezliği, kaygıyı, sevinci, paylaşmayı, yaşamayı, sorumluluğu beraberinde getiren bir anlayış ve duyuş şekli kitap boyunca okura eşlik ediyor. Winnicott neyin doğru ve yanlış olduğunu belirlemekten ziyade ne olup bittiğini kavramamıza yarayacak sorular ve yorumlarla konuşuyor. Yalnızca ruh sağlığı çalışanlarının değil ilgili herkesin rahatlıkla okuyabileceği ve yararlanabileceği bir kitap. Winnicott'un tutumu, sorunları karşılayışı ve yaklaşım biçimi ruh sağlığı alanıyla nasıl ilişkilenebileceğimize yönelik bir bakış açısı kazanmamıza da olanak sağlayabilir, kestirme öneriler ve ısmarlama davranışlar olmaksızın kendi algılayış ve duyuşumuzdan itibaren düşünüp davranmamıza alan açabilir.
10/10
2021 7. kitabı
Thomas Ogden'a bir hastası "Siz hiç yorum yapmıyorsunuz, yalnızca konuşuyorsunuz benimle" dediğinde bunu bir iltifat olarak kabul ettiğini söyler. Pontalis'i okumak benzer şeyler hissettirdi bana. Ama yalnızca konuşmuyor sanki sizinle birlikte duyuyor, gözlemliyor, yazıyor... öylesine canlı bir metin. Yazarken hem kendisini hem de çevresini deşifre ediyor: ruhsallığın karmaşık doğasını laf arasında anlatır gibi anlatıyor. Çok keyifli bir metindi, "beni başucumda bir bardak su gibi avuttu"
