Uzun bi müddət sonra yenə mən 1 ay bəzilərinə uzun bəzilərinə isə bir göz qırpımında keçəcək qədər qısa gəlir.Sizə necədir?Mənə çox uzun gəldi şəxsən elə uzun gəldi ki sanıramki illərdir bura içimi tökmürəm. Nələr nələr yaşadım nələr oldu özümdə anlamadım ,bəzən çox sevindim bəzən bu sondu deyəsən mən bitdim çökdüm deyib oturub saatlarla ağladım,bəzən şoka düşdüm.İnsanlar məni elə sarsıtdıki şok bədənimdən günlərlə keçmədi,bəs niyə nə üçün birilərinə yaranmağdan ötrü mən sınanıram ?mənim gücümmü çoxdu? Yoxsa bunlar sadəcə doğrudan mənim üçün olan sınaqlardı? Elə şeylər yaşadım və bilindirmədim ki özüm özümə heyran qaldım həqiqətən.ən sonda isə özümü burda tapıram.Bura tökürəm içimi.Bəlkə də yazmağımın səbəbi cavab tapmaq deyil. Sadəcə susmamaqdır. İçimdə yığılanların məni daha çox ağırlaşdırmasına icazə verməməkdir. Çünki hər dəfə susanda bir az da özümə uzaqlaşdığımı hiss etdim.) Bəlkə də bütün bunlar məni sındırmaq üçün yox, ayıltmaq üçündür. Kimin həqiqətən yanında olduğunu, kimin isə sadəcə ehtiyac olduqda varmış kimi davrandığını göstərmək üçündür. Ağladığım gecələrdə bunu anlamasam da, səhərlər ayağa qalxmağım boşuna deyildi.., Hələ də bəzən yoruluram, hələ də suallarım var. Amma indi bilirəm ki, hər şeyə rəğmən içimdə susmayan bir tərəf var. Və o tərəf məni buraya gətirdi. Yazmağa. Danışmağa. Nəfəs almağa. Bəlkə bu da bir başlanğıcdır. Bəlkə sadəcə bir duruxma anı. Amma bildiyim tək şey var: hələ bitməmişəm.Səsim Bəlkə titrəkdir, bəlkə yorğundur, amma susmur.