Mihmanikalb
@mihmanikalb
Başlamanın besmelesinde..
Antikamalist
Şeriat'çı
Şu anda okuduğu kitaplar
İftar değil oruç ayımız..
Nurettin hocam birkaç mesele hususunda kafamı karıştırmış olsa da Ramazan'ın sadece aç kalma ayı değil topyekün bir ahlak ve zihniyet inşa süreci olarak göstermektedir.. Kısa, öz ve vurucu üslubuyla okuyucuya "Ramazan bittiğinde geriye ne kalacak?" sorusunu sorduruyor.. Vakit disiplini, infak şuuru ve Kur'an'la sahih bir bağ kurma konularında somut bir yol haritası niteliğindeydi..
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Gazalinin İhya adlı eserinden alınmış olan eser sadece estetik bir seyir değil, doğrudan bir marifetullah vesilesi olarak ele alır. Gazaliye göre gökyüzüne bakmak; insanın içindeki gam ve kederi dağıtır, vesveseleri uzaklaştırır ve kalbe huşu verirken, aynı zamanda evrendeki muazzam nizamı görüp tefekkür etmeyi sağlar. Gazali, gökyüzünün o uçsuz bucaksız derinliğine bakmanın insanın kibrini kırdığını ve ona kendi acziyetini hatırlatarak ruhsal bir genişleme sunduğunu savunur. Aslında onun perspektifinde her bakış, Yaratan’ın sanatını okumaya dair sessiz bir ibadet ve zihni dünya gailelerinden arındıran manevi bir ilaç hükmündedir.
Şu alemi düşündüğünde ihtiyaç duyulan her şeyin içinde hazır olduğu bir ev gibi bina edilmiş bulursun. Sema tavan gibi yükseltilmiş, arz sergi gibi döşenmiş, yıldızlar kandiller gibi asılmış, cevherler Zahire gibi depolanmış, her iş için her şeyi hazır ve hazırlanmış görürsün.
Sema'yı yaratmakla kudretle noksan sıfatlarından temiz olduğunu gösteren Süphan, onun renklerini, renkleri en şiddetlisi ve göz için en uygun şekilde yaratmıştır. Nefisler sema'ya döndüklerinde onun genişliğinde bir nimet ve rahatlık bulur. Hikmet sahipleri derler ki: evindeki nimet ve rahatlık sema'yı görebildiğin yer kadardır
Medeniyetin ne kadar ince bir buz tabakası üzerinde yürüdüğünü yüzümüze çarpan sarsıcı bir insanlık eleştirisi ile baş başa bırakıyor kişiyi. İsimsiz karakterler ve bembeyaz bir boşlukla gelen salgın, aslında fiziksel bir engel değil toplumun vicdanında, ahlakında ve empati yeteneğinde zaten var olan o derin karanlığın bir metaforu açıklıyor. Herkesin kör olduğu bir dünyada tek bir kişinin görüyor olması, "görmenin" bir yetenekten ziyade ağır bir sorumluluk ve tanıklık acısı olduğunu kanıtlar nitelikteydi. Saramago, kuralların ve otoritenin ortadan kalktığı o kaotik ortamda insanın en vahşi içgüdülerine ne kadar çabuk teslim olabileceğini gösterirken, asıl trajedinin gözlerimizi kaybetmek değil, bakarken görmeyi bırakmak ve insanlığımızı unutmak olduğu gerçeğiyle bizi baş başa bırakır.
