Benim için evler birer tiyatro sahnesidir; anneler, babalar, büyükanne ya da büyükbabalar, çocuklar, akrabalar, bu sahnede, doğanın sınır koyduğu bir "zaman" içinde, sürekli gösteri yapıp oyuncaklar gibi devinir dururlar.
O, gönüllü teslim olanlar taifesinden, annesinin bir dediğini iki etmeyen, o bir isterse iki veren hayırlı evlâtlar zümresindendi. O kadar yetindi ki kendine verilenlerle Mücellâ, kendisinden istenmeyenleri bile kendiliğinden çıkarıp verdi.