Bir süredir her anı doldurmaya çalıştığımı fark ettim sürekli bir şeye bir yere birine koşar adım gidiyorum . Zihnim düşünmeyi hissettirmeyi reddediyor . Üzerimde ansızın gelecek her şeye saldıracak dikenler önüme gelene savuruyorum . Bir şey var biliyorum bir eksiklik bu, boşluk dolmayan, dolamayacak bir boşluk . Merak ediyorum.. keşke diyorum keşke eşlik etsem sana hayatına gülüşüne hüznüne ve her şeye . Yetisemeyecegimi orada olmaya imkanım olmadığını bile bile keşke diyorum işte . Ben eskisi gibi değilim hayatım eskisi gibi değil . Dedim ya zamanım bile benim değil artık . Tebessüm edeceğim en güzel hatıra olması haricinde bana kalan bir şey yok . Bazen en azından kendimi bulabilecek miyim diye düşünüyorum. Fark ettim ki hayatin her yeni duzlugunde kendinden bir parçayı birakiyormusuz . Olduğumuz yeni kisi bir oncekini ozluyormus taki geriye düzlük kalmayana kadar . Deniz büyüdüğünde düzelecek diyorum... Hiç geçmeyecek gibi zor ama en çok özlem duyacağım zaman su an . Çok güzel ve çok yorucu .