Hiçbir an, hiçbir şey eksik değil. Her an her şey tam. Tam da olması gerektiği gibi . Eksik diyen senin zihnin. Ve aşk kendi tamlığını hissetmeden yaşanmaz. İhtiyaç sevgi hissinin bilmediği bir konu.
Oysa o havalı terk edişlerde hep daha büyük bir şey arıyor insan, sanki arkandan bir ''Dur!'' diyecek kişiyi,gücü veya gittiğin yerde seni alkışlayan gelişmeleri... Nedense öyle bir kahraman gibi hissederek atıyorsun o adımı , oysa sadece boşluk oluyor aldığın, tekrar doldurman gereken koca bir boşluk. Elinde ise her gün daha çok dayanamadığın kendin... Terk etmek sanki her seferinde biraz daha kendinden vazgeçmek.