Mina
@minakrkn
seni dağladılar, değil mi kalbim?
İşte o an anlıyor ki, kalp her şeyi beyinden önce seziyor.
… Kötü bir şey olacağı hissi düşünceden önce geliyor; beyin korkuyu kelimeleri dökmeden kalp çoktan etkilenmeye başlamış.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Belki bir gün bu karanlığın içinden bir ışık yükselir, bu sözler umudun en uzak köşelerinde bile bir kıvılcım olur…
Ama her kelime, her bakış aralarındaki bağı daha da güçlendiriyordu. Kelimeler, ruhları birbirine bağlayan köprüler kuruyordu.
… boş kaplar masanın üzerinde dururken Leyla’nın ince, uzun, zarif parmaklı eli milim milim yaklaşıp genç adamın eline dokunduğunda sanki Michelangelo’nun Adem’in Yaratılışı freskindeki gibi Tanrı ve insan -ya da tanrıça ve insan- birbirine değmiş oldu. Yürekleri aynı ritimde atmaya başlamıştı.
seçilmiş olmak, ayrıştırılmış olmak.
İlk defa göz göze gelmişlerdi; sanki birbirlerini hiç konuşmadan tanımış, gizli bir ilişki kurmuş gibilerdi, bir sırra ortak olmuşlardı. Sevdanın temelinde belki de bu vardı: seçilmiş olmak, ayrıştırılmış olmak.