Elbette ki daha iyi bir insan olduğumu iddia etmeye cüretim yok. Ben yalnızca daha mutlu biri olduğumu biliyorum, çünkü o hissiz hayatım için yeni bir anlam buldum. Bu öyle bir anlam ki, yaşam sözcüğünün kendisinden başka bunu açklayacak bir söz bulamıyorum.
Bu karşılaşmadaki korkunç bayağılık beni uyuşturmuştu. En çok da kurtulmayı isterdim oradan (...) bir bahaneyle bedel ödeyip. Ama artık irademin üzerimde bir söz hakkı kalmamıştı. Bir kızağın üzerinde gibi hissediyordum, bir virajdan fırlayıp, karlı dik bir yamaçtan aşağı doğru büyük bir hızla kayıyormuş ve ölüm korkusu bir şekilde sürat heyecanın zevkine karışmış ve ben fren
yapmak yerine sersemce ama yine de bilinçli bir
zafiyet içinde kendimi düşüşe teslim etmişim
gibi bir duygu içindeydim. Artık geri dönemezdim, belki istemiyordum da artık...