Sadece bir hayatımız var ve onu inandığımız,şekilde yaşıyoruz. Fakat kişinin kendinden ödün vermesi ve inançsız yaşaması ölümden daha kötü bir kaderdir.
-Jeanne d'Arc
Çok güzel kaleme alınmış çok özel bir hikaye. İkinci dünya savaşı
Londra’sında aileler çocukları güvende olsun diye bombalardan uzak kırsal kesimlere gönderdiler ve orda aileler çocuklara geçici yuva oldu. Bu çocuklardan ikisi Hazel ve küçük kardeşi Flora idi. Geldikleri kasabayı ve yanında yaşadıkları Anne oğuldan oluşan aileyi çok sevdiler ama annelerini de çok özlediler. Bunun için kendilerine hayali bir sığınak, hikaye uydurdular kimsenin bilmediği duymadığı. Bir gün Flora ortadan kaybolduğunda ablası bir söz verdi ve hikayeyi ağzına almadı ta ki bir gün çalıştığı kitapçıya bir yazarın kitabı ulaşana kadar. Bu hikaye yalnızca kız kardeşi ve kendinin bildiği hikayeydi. Peki 20 yıl sonra bir mucize olabilir miydi?