MsO
@mineccim
Null
Antalya
28 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazı kitaplar insanı hikâyenin içine çeker, bazıları ise insanın kendi içine dönmesine vesile olur. Hüzünlü Kaplan benim için ikinci gruptaydı. Okurken sık sık durup nefes alma ihtiyacı hissettim; çünkü Neige Sinno yalnızca bir hikâye anlatmıyor, sessizlikleri, yaraları ve yüzleşmeleri de görünür kılıyor. Yer yer detayların yoğunluğu beni yorsa da bu durum kitabın etkisini azaltmadı. Aksine, anlatının samimiyetini, cesaretini ve dürüstlüğünü daha da güçlendirdi.
Kolay okunan, rahatlatan bir kitap değil; zaman zaman sarsan, rahatsız eden ve insanı kendi düşünceleriyle baş başa bırakan bir metin. Ama edebiyatın en kıymetli taraflarından biri de bazen tam olarak budur. Susulması kolay olan şeyleri dile getirebilmek... Son sayfayı kapattığınızda hikâye bitiyor belki ama düşündürdükleri uzun süre sizinle kalmaya devam ediyor.
Hüzünlü Kaplan, zorlayıcı ama unutulmayacak bir okuma deneyimiydi.
Reklam
Nigâhdar'ı çok severek okuduğum için Gülün Açtığı Gece'ye de büyük bir merakla başladım.
Başak Sayan'ın kaleminin en sevdiğim yanı, tasavvufu, felsefeyi ve insanın içsel yolculuğunu hikâyenin içine doğal bir şekilde yerleştirebilmesi.
Bu kitap da benim için bir romandan çok içsel bir yolculuk gibiydi.
Okurken hakikat, teslimiyet, ölüm ve varoluş üzerine düşündüren birçok cümlenin altını çizdim. Bazı bölümlerde fazla detay ve tekrar hissi nedeniyle akıcılığın yavaşladığını düşündüğüm anlar olsa da, kitabın tasavvufla kurduğu güçlü bağ ve insanı kendi içine döndürme hali benim için oldukça kıymetliydi.
Kolay tüketilen bir kitap değil; sindire sindire okunmak istiyor.
Doğru zamanda okunduğunda insana gerçekten çok şey bırakan, üzerinde düşünmeye davet eden bir eser olduğunu düşünüyorum.
Bazı kitaplar insanın içine usulca oturur, bazılarıysa sadece kapağıyla flört eder
Eski Dünyanın Yangını bende ikinci grupta kaldı sanırım.
Kalben’in şarkılarındaki kırık samimiyeti, o “dağınık ama güzel” hissi burada da var aslında. Kitap; ilişkiler, yalnızlıklar, modern insanın iç sıkışmaları arasında dolaşıyor. Yer yer altı çizilesi cümleler çıkıyor, bazı bölümlerde gerçekten bir şarkının içinde yürüyormuşsun gibi hissediyorsun. Ama bir noktadan sonra metin, duygu vermekten çok “duygu hissettirmeye çalışıyor” gibi geldi bana.
Belki beklentiyi fazla yükselttim bilmiyorum ama kitap bittiğinde aklımda büyük bir iz bırakmadı. Kötü mü? Hayır. Ama “okumasam da olurmuş” dediğim kitaplar rafında kendine sakin bir yer açtı
Bir kahve molasında birkaç sayfa eşlik eder belki ama yangın falan çıkarmıyor açıkçası.
Kısacası:
kapak çok güzel, vibe var, cümleler zaman zaman parlıyor… ama hikâye bende tam tutmadı.
Biraz fazla “instagram cümlesi”, biraz eksik derinlik hissi bıraktı
Bazı kitaplar seni olay örgüsüyle yakalar, bazılarıysa zihninin içine sessizce yerleşir. Sessiz Hasta ikinci türden.
Sayfaları çevirdikçe bir cinayeti değil, insan zihninin karanlık koridorlarını okuyorsun aslında. Ve en tehlikeli şey şu: herkes konuşurken gerçeği saklayabilir ama bazen asıl büyük çığlık… sessizlik oluyor.
Alex Michaelides psikolojiyle gerilimi öyle bir yerde buluşturmuş ki kitap boyunca sürekli “tamam çözdüm” diyorsun… sonra bir bakmışsın, yazar sana küçük bir zihinsel ters köşe daha hazırlamış. Özellikle atmosfer kısmı çok güçlü; o soğukluk, o huzursuzluk hissi uzun süre peşinden geliyor insanın.
Benim için kitabın en etkileyici tarafı, “insanı gerçekten ne kırar?” sorusunu hissettirmesi oldu. Çünkü burada mesele sadece bir cinayet değil; travma, takıntı, aşk, kontrol ve insanın kendi zihninde kaybolabilmesi.
Final kısmıysa tam anlamıyla: “bir dakika… NE?” etkisi.
Sessiz sakin ilerleyen bir hikâyenin sonunda zihnine ince bir tokat bırakıyor
Kısacası: karanlık atmosfer severim, psikolojik gerilim olsun, beni biraz manipüle etsin ama zekice etsin diyorsanız bu kitap tam oralarda dolaşıyor.
Ve evet… bazı insanlar konuşmaz. Çünkü anlatırlarsa her şey dağılır.
Hamnet
Bu kitap aslında sadece bir çocuğun hikâyesi değil.
Bir kaybın, bir annenin kalbinin ve bir ailenin sessizce parçalanmasının hikâyesi.
Maggie O'Farrell burada bize tarihin içinden geçen çok insani bir acıyı anlatıyor.
William Shakespeare’in oğlu Hamnet’in ölümünden yola çıkarak, özellikle Agnes karakteri üzerinden anneliğin sezgisel ve büyülü dünyasını kuruyor.
Kitabı okurken beni en çok etkileyen şey şu oldu:
Bu roman büyük olaylardan çok küçük anların romanı.
Bir bakış, bir dokunuş, bir sessizlik…
Ve yazar bize şunu hatırlatıyor:
Bazen bir kayıp sadece bir hayatı değil, bir sanat eserini de doğurur.
Belki de Shakespeare’in Hamlet’i, bu büyük yasın içinden doğdu.
Benim için Hamnet,
yasın,
sevginin
ve hafızanın romanı.
Yavaş okunması gereken, altı çizilecek cümlelerle dolu bir kitap.
Eğer edebiyatta duygu derinliği olan metinleri seviyorsanız,
bu kitap kesinlikle okunmalı.
Reklam