İnsanlar sevmeyi bilmiyor demişti bir keresinde babam. Kalplerindeki sevgiyi orantısız bir şekilde ona buna dağıttıkça daha çok sevdiklerini ve sevildiklerini düşünüyorlar ama yanlış. Nasil ki bir kitap okurken öykünün içine girebilmen için odaklanman gerekir. Doğru kişiyi bulduğun zaman sevgiyi bölmeden, sadece onunla paylaşmalisin. Ancak o zaman seversin ve sevilirsin.
Büyük marifettir ihanet. Sorumluluk ister. Katakullinin ihtişamı, baş döndürücüdür. Onu aldattıktan sonra şoför mahalline geçer, arabayı çalıştırsın. Gözlerinde masum bir ifade, direksiyonu kavrayan parmaklarinda acemi bir titreyiş , kendi kendine yok bir şeyim deyiş, dikiz aynasından onun oracıkta öyle viran, öyle korumasız, öyle ayakta yıkılıverdiğini görmen 'Geri dönsem mi? Dönemem ki. Dönsem de asla eskisi gibi olamayız' diye düşünüşün ve ilk virajı alınca bütün bu yaşanılanları bir çırpıda unutuverişin....