Mine Saka

Hız Gökçekimli Ölüme en yakın Tutkusudur İnsanın. Ölümse Onun Hep unuttuğu Yaşam korkusunun Son uykusudur.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Unutmadım, sana bıraktım yutayları Benim sana ayırdığım pay bitiyor
Dün sabaha karşı kendimle konuştum. Ben hep kendime çıkan bir yokuştum. Yokuşun başında bir düşman vardı; Onu vurmaya gittim kendimle vuruştum.
Unutamadığım bazı konular var Onları unutuyorum Unutmayacağım konular yok mu Onları unuttuklarımın yanına alıyorum Yani aklıma saklıyorum Ben unutmamaya Unutmak kadar inanıyorum Siz buna inanıyor musunuz Ben inanmıyorum Şimdi soruyorum: Ben unutuyor muyum, Unutmuyor muyum?
Seni övüyorum, Öğretileri gülünç kıldığın için Ve eleştirdiğinden Donacaklaşmaya yönelik inançları. Seni, en çok seni özlüyorum Ve öykünüyorum, Öykülüyorum seni.. Seni yoruyorum, yorumluyorum. Seni her gördüğümde, Her karşıma çıkışında sen, Her saklandığında, çocuksu.. Karşımda.. Senin her karşına durduğumda Ben Senin yanında Seni düşünüyorum Seni Ben Hiç unutmuyorum.
Sayfa 112·Kitabı okudu