Suçluluk fark ettirir.
Vicdan yön gösterir.
Utanç ise aynayı tutar.
Ayna serttir ama dürüsttür.
Ve belki de insanın olgunluğu, suçsuz olmakta değil; bu üç duygudan kaçmamayı öğrenmektedir.
Çünkü insan, en çok kendinden kaçtığında başkasını incitir.
Bir öğle vakti tam tepedeyken güneş,
Sevdim seni sonsuz bir ışığın içinde,
Sevdim akşam, gece ve sabah,
Ay aydınlığı bahçelerde.
Cümle çiçeğin dilinden,
Yağmur, kar ve fırtınanın tutkusuyla,
Sevdim seni,
En şuursuz olduğum zamanlarda.
Sevdim seni,
Yalnızlıktan ağladığım, hasta gecelerde.
Sevdim seni,
Dünyanın bütün zamanlarında,
En özel ruhların, en kuytu köşesinde.
Bir sabah çocuk olarak ağız dolusu kahkahalarla,
Bir annenin şefkatli gözleriyle,
Duasıyla sürgün edilen bir mahkûmun,
Sevdim seni,
Varlığından beri aşkın.