Hayatımla oynuyorum.(Emel'in ellerini tutar.) Fakat bana acıyın,çünkü oyunlara ihtiyacım var.Ne var ki hiçbir şeyin sonunu getiremiyorum,oyunlarım hep yarım kalıyor,fakat sizi sonuna kadar seviyorum.
Coşkun: ...Biz büyük bir milletiz derken,aynı zamanda demek istiyorum ki,evet aynı zamanda biz çocuk kalmış bir milletiz Saffet!Çünkü her şeye çocuk gibi sevinir,çocuk gibi üzülürüz her şeye.
Saffet (Cep defterini sallayarak) : Peki birçok tarihlerde ,törenlerde konuşan...
Coşkun (Saffet'in sözünü keser) : Hayır,onlar çocuk değil.Onlar...bizi çocuk yerine koyan yabancılardır! Onlar,bizden yana görünerek aslında içimizdeki sesleri boğmaya çalışanlardır.