Bir şeyi sevmek demek, o şeyin bütün hallerini, o hallerin içindeki ve dışındaki onun parça parça ve bütünce durumlarını görmek, görebilmek demektir. Alışmamak, yani yetinememek demektir.
Öyle yorgunum,
Öyle üşeniyorum,
Öyle kırığım ki..." (s. 49)
Tesadüf değil böyle dizelerde vuruluşumuz. Şimdi hepimiz aynı yerde yorgunuz. Öyle kırgın, öyle yorgun ki hiçbir şeye mecali kalmamış... Adına üşenmek diyoruz. Bitmişiz halbuki. Nasıl desem bilmiyorum, günlerce uzanıp tavanı izleyesim var. Hayatın sorumlulukları buna dahi müsaade etmiyor. Çekip gitmek ne haddimize, olduğumuz yerde duracak günümüz yok. Hayvanlar bağlıyken tutsak, bizler oradan oraya koştururken...
Yol insanın Araf duygusunu en çok hissettiği yer sanırım; bir yerden bir yere giderken aslında hiçbir yerde olamamak halini yaşıyorum.."
''Bir kere aklından geçsem bir daha yalnızlık nedir bilmez kalbim..''