Bir insan belki bir ömürde,bir özlemini,acısını, tutkusunu söylerken böylesine güzel anlatabiliyordu bir şeyi. Belki insanın, her insanın böyle coşkulu,mutlu bir anı olabiliyor.
"Ben bir yuvasız kuşum. Adım Metin. Metin bile benim doğru dürüst adım değil. Kaç yaşında mıyım, onu da bilmiyorum, nasıl görüyorsan, o yaştayım. Nereden mi geldim, hiçbir yerden, ya da her yerden. Anamı, babamı mı soruyorsun, kardeşlerimi bacılarımı mı, bütün insanlar. Bundan dolayı bana gücenme, işte ben gördüğün gibiyim."
' "Ablaya ayıp ettik değil mi?"dedi. "Yazık değil mi? Onun başı zaten kim bilir nasıl belada. Orospuların başı her zaman beladadır. Böyle durduklarına bakmayın onların. Ben onları çok gördüm. Onlar hep ağlarlar. '