Oysa gerçek sevginin olduğu yerde özen vardır. Sevdiğimiz dinler, anlar, onun varlığına özen gösteririz. Seven insan ilgilidir. Sorar ama sorgulamaz, dinler ama yargılamaz. Sadece hissetmeye çalışır, anlamasa da kabul eder, diğerinin isteklerine gerektiği zaman gerçek anlamda uyum gösterir.
Kabul etmeyi, sevgiyle sarıp sarmalamayı bilmediğimizden, aynı takımda olduğumuzu unutmaktan, haklılığımızı ispat etmeye çalışmaktan, olayları kişiselleştirmekten ötürü hem biz hem de karşımızdaki kişi acı çekmektedir.
Özgüven her şeyden önce her koşulda yaşayabilmek, talep etmeyi bırakabilmektir. Hayata korkuyla değil, güvenle bakabilmektir. Kendine yetmek, olanla yetinebilmektir. Ben baş edebilirim, her koşulda ayakta kalabilirim, yaşayabilirim demektir.